Soms krijg je mailtjes op een toon waardoor je je meteen aangevallen voelt. Je begrijpt niet dat die mensen niet begrijpen dat jij... En hoe reageer je als je je aangevallen voelt? Je verstijft en hoopt dat het snel en vanzelf weer ophoudt. Of je vlucht ervoor weg en denkt dat negeren helpt om nooit meer iets over het onderwerp te horen. Of je vecht terug en laat je vervolgens door je emoties misleiden.

Iedereen heeft één (of meer) van deze standaardreacties in zijn fysiek opgeslagen. Dat is gewoon onderdeel van je hardware, je reflexen, je instinct. Je kunt ze niet tegenhouden dat ze worden opgewekt, maar je kunt wél tegenhouden dat je die emoties laat zien. Wij zijn met intelligentie behept en onze hersenen helpen ons ons gedrag te doorzien. We kunnen afstand nemen van onszelf. Gedrag dat je van je hond of kat niet hoeft te verwachten.

Afstand leren nemen
Die bewustwording en het vermogen om afstand te nemen ontwikkel je als je volwassen wordt. Steeds weer zul je voor een situatie komen te staan, dat je jezelf moet dwingen om erbij stil te staan hoe je het beste kunt omgaan met die situatie. Mijn ervaring is dat het gaat om personen die hun ongenoegen, onvrede of onvermogen op jou projecteren en je daarmee dwingen te reageren. Ze zetten je als het ware met je rug tegen de muur.

Nu kun je ervoor kiezen om tegen die muur te blijven staan, uit angst ertegen vastgeplakt. Want stel je voor dat je laat zien wat je werkelijk voelt... Iemand zou jou zomaar onaardig kunnen vinden omdat jij je emoties laat zien. En als je voor jezelf werkt is de klant koning, dus moet je steeds doen of alles koek-en-ei is. Die neplachjes haal je er zo tussenuit trouwens. Luister naar je intuïtie als je je wat unheimisch begint te voelen tijdens een gesprek met een opdrachtgever...

Vroeger en nu
Ik reageerde vroeger altijd vanuit de verdediging. Al jong heb ik leren vechten voor mijn bestaan(srecht) en die houding leer ik maar moeilijk af. Mijn natuurlijke reactie is terugvechten vanuit die slachtofferrol. "Mij is onrecht aangedaan en ik begrijp niet wat ik nou verkeerd doe, dus leg het me maar uit." En ondertussen steeds meer een hekel gaan krijgen aan die persoon.

Inmiddels weet ik dat die uitleg alleen maar leidt tot meer zout in de wonde, dus noodgedwongen moest ik op het spel gaan anticiperen. Dat gegeven dat anderen hun onvermogen op jou projecteren heb ik sindsdien zo ontzettend vaak meegemaakt. Eerst tijdens mijn opleiding Omgangskunde, toen ik moest laten zien dat ik in staat ben om over die weerstanden te communiceren met leerlingen (metacommunicatie). En daarna tijdens mijn werk, in de omgang met collega's en leidinggevenden.

Omgaan met wat de moeite waard is
Als zelfstandig professional kom ik erg veel mensen tegen, die dit spel niet kennen en zich nog steeds door anderen laten sturen in hun emoties. Ik doe dat niet meer, ik ben me heel bewust geworden van de emoties van anderen. De energie die het me kost om via feedback aan die mensen met een projectielamp duidelijk te maken dat ze projecteren, die stop ik liever in mijn werk!

Het onbegrip dat mensen tonen voor mijn feedback is te vermoeiend om me iedere keer weer op te storten. Men huurt mij in om bepaald werk te doen en dat doe ik naar mijn beste kunnen. Heeft men inhoudelijke feedback op mijn werk, dan luister ik daar geduldig naar en pak mee wat ik ervan kan leren. Alle toespelingen op mijn onvermogen, mijn houding of mijn persoon leg ik naast me neer. Die zijn meestal niet relevant en ze brengen doorgaans ook mijn opdracht niet in gevaar.

Ik steek wél energie in mensen die mij weten te inspireren. Die laten zien dat ze net als ik bewust omgaan met hun collega's en medewerkers en ervoor uit durven komen dat ze nog wat te leren hebben. In de afgelopen drie maanden heb ik samengewerkt met andere webredacteuren bij de ABN AMRO en die collegialiteit en bereidheid naar elkaars feedback te luisteren, daar krijg ik inspiratie van!

Naam:
E-mail:
URL:
Reactie:
Controle: